ANALISIS | Jalal nafi Umno nak singkir Tuanku Muhriz, tindakan Ismail wakili siapa?

TEAM RDITORIAL

Penafian Pengerusi Badan Perhubungan Umno Negeri Sembilan, Datuk Seri Jalaluddin Alias bahawa partinya tidak pernah berusaha menyingkirkan Yang di-Pertuan Besar Negeri Sembilan, Tuanku Muhriz Tuanku Munawir, mungkin dilihat sebagai usaha menjernihkan keadaan.

Namun, dalam kemelut politik negeri itu, kenyataan berkenaan turut membuka satu lagi persoalan: adakah wujud perbezaan pendirian dalam kepimpinan Umno sendiri?

Ini kerana Jalaluddin bukan sekadar pemimpin Umno biasa.

Beliau ialah Pengerusi Badan Perhubungan Umno Negeri Sembilan, manakala Datuk Ismail Lasim kini memegang jawatan Menteri Besar.

Kedua-duanya mempunyai kedudukan penting dalam percaturan politik negeri, tetapi perkembangan mutakhir menimbulkan persoalan mengenai sejauh mana pendirian politik mereka benar-benar sehaluan.

Jalaluddin secara terbuka menegaskan keputusan Umno menarik sokongan terhadap Menteri Besar ketika itu, Datuk Seri Aminuddin Harun pada 27 April lalu bukan bertujuan menjatuhkan Tuanku Muhriz.

Penegasan itu menarik kerana beliau dilihat cuba memisahkan keputusan politik Umno daripada kemelut yang akhirnya menyentuh kedudukan institusi diraja.

Tetapi bagaimana pula dengan Ismail?

Jika Jalaluddin menegaskan Umno tidak mempunyai agenda terhadap Tuanku Muhriz, apakah pendirian Ismail mengenai perkembangan yang berlaku selepas beliau mengambil alih jawatan Menteri Besar?

Persoalan ini menjadi lebih menarik apabila nama Ismail turut dikaitkan dengan tindakan menandatangani dokumen proklamasi berkaitan kedudukan Yang di-Pertuan Besar pada 3 Ogos lalu ketika menghadap Tunku Nadzaruddin Tuanku Ja’afar di Port Dickson.

Di sinilah timbul persoalan politik yang sukar dielakkan. Adakah tindakan Ismail itu mencerminkan pendirian rasmi Umno Negeri Sembilan seperti yang ditegaskan Jalaluddin, atau ia merupakan tindakan dalam kapasiti dan pertimbangan politiknya sendiri?

Jika kedua-duanya mempunyai pendirian yang sama, Jalaluddin perlu menjelaskan bagaimana tindakan yang dikaitkan dengan Ismail itu selari dengan penegasan bahawa Umno tidak pernah mempunyai agenda menyingkirkan Tuanku Muhriz.

Sebaliknya, jika terdapat perbezaan pendekatan, sejauh mana Jalaluddin sebagai ketua Umno negeri mempunyai kawalan terhadap tindakan politik Menteri Besar yang juga pemimpin kanan parti?

Kemungkinan wujud perbezaan pendekatan antara kedua-dua pemimpin ini tidak boleh diketepikan, walaupun setakat ini tiada bukti terbuka yang mengesahkan berlaku perpecahan atau pertentangan secara langsung antara mereka.

Dalam percaturan politik, hubungan antara ketua parti negeri dengan Menteri Besar bukan semestinya sentiasa berjalan tanpa perbezaan.

Kedua-duanya mempunyai kepentingan dan tanggungjawab berbeza. Jalaluddin perlu menjaga kedudukan serta imej Umno, manakala Ismail perlu mempertahankan legitimasi pentadbirannya sebagai ketua kerajaan negeri.

Malah, penafian Jalaluddin boleh dibaca sebagai usaha meletakkan garis pemisah antara keputusan organisasi parti dengan tindakan yang dikaitkan dengan individu tertentu.

Jika begitu, persoalan seterusnya ialah sama ada Ismail turut berkongsi penjelasan dan pendirian yang sama.

Lebih menarik, Jalaluddin turut menafikan wujud rancangan untuk menjatuhkan Ismail melalui usul undi tidak percaya.

Penegasan itu memperlihatkan betapa isu kestabilan kepimpinan Menteri Besar masih menjadi perkara penting dalam politik Umno Negeri Sembilan.

Mengapa perlu Jalaluddin menegaskan sokongan terhadap Ismail sekiranya kedudukan Menteri Besar itu benar-benar tidak dipersoalkan?

Adakah beliau mahu menutup ruang spekulasi mengenai kemungkinan wujud kem atau perbezaan pandangan dalam kalangan wakil rakyat Umno sendiri?

Sudah tentu, penafian tersebut tidak boleh dijadikan bukti bahawa berlaku perebutan kuasa antara Jalaluddin dengan Ismail.

Ada percaturan lain?

Namun, dalam suasana politik yang masih belum stabil, setiap kenyataan dan tindakan kedua-dua pemimpin itu akan diperhatikan bagi menilai sama ada wujud kesepakatan sebenar dalam kepimpinan Umno negeri.

Pada masa sama, Ismail juga tidak boleh bergantung semata-mata kepada sokongan politik Umno atau Barisan Nasional untuk mengukuhkan kedudukannya.

Beliau perlu menjelaskan kedudukan serta tindakannya dalam isu yang membabitkan institusi diraja, terutama apabila perkara itu mempunyai implikasi terhadap kesahihan proses pemerintahan negeri.

Bagi Jalaluddin pula, sebagai ketua Umno negeri, beliau berdepan tanggungjawab memastikan parti tidak dilihat mempunyai pendirian bercanggah dalam isu sebesar ini.

Jika kenyataannya bahawa Umno tidak pernah berniat menyingkirkan Tuanku Muhriz merupakan pendirian rasmi parti, maka semua pemimpin Umno negeri perlu memperlihatkan konsistensi yang sama.

Persoalan yang akhirnya perlu dijawab bukan sekadar sama ada Umno mahu menyingkirkan Tuanku Muhriz, tetapi siapakah sebenarnya yang menentukan arah politik Umno Negeri Sembilan ketika ini?

Adakah Jalaluddin sebagai ketua parti, Ismail sebagai Menteri Besar, atau wujud percaturan lain yang belum terserlah kepada umum?

Dalam kemelut yang semakin kompleks ini, hubungan Jalaluddin dan Ismail mungkin menjadi satu lagi dimensi penting yang perlu diperhatikan.

Jika kedua-duanya benar-benar sehaluan, mereka perlu memperlihatkan kesepakatan melalui pendirian yang konsisten.

Jika sebaliknya, perbezaan pendekatan itu berpotensi menjadi cabaran baharu kepada Umno Negeri Sembilan, ketika parti tersebut sendiri sedang berusaha mempertahankan pengaruh dan kedudukannya dalam kerajaan negeri.