PMX perlu turun? Sebelum menjerit di medsos, lihat dulu fakta di depan mata

Oleh Najib Hashim

Dalam politik Malaysia, ada satu penyakit yang semakin menular. Penyakit ini bukan berpunca daripada virus atau bakteria, tetapi daripada budaya politik yang semakin malas berfikir. Apa sahaja yang berlaku, jawapannya hanya satu: “PMX perlu turun.”

Harga ayam turun, senyap. Pelaburan meningkat, senyap. Gaji naik, senyap. Bantuan bertambah, senyap.

Tetapi apabila ada isu atau kelemahan pentadbiran, tiba-tiba kedengaran semula slogan yang sama seperti pita rakaman rosak: “PMX perlu turun.”

Persoalannya mudah. Turun untuk apa? Adakah kerana kerajaan gagal membayar gaji penjawat awam?

Tidak.

Adakah kerana negara muflis?

Tidak.

Adakah kerana pelabur lari meninggalkan Malaysia?

Tidak juga.

Maka apa sebenarnya kesalahan besar yang menyebabkan sesetengah pihak begitu terdesak mahu melihat kerajaan MADANI tumbang?

Hakikatnya, ramai yang marah bukan kerana kerajaan gagal. Mereka marah kerana kerajaan yang mereka ramalkan akan gagal, ternyata masih berdiri dan terus mencatatkan pencapaian.

Malah dalam beberapa aspek, pencapaian kerajaan MADANI jauh lebih baik berbanding apa yang diwarisi ketika mengambil alih pentadbiran negara.

Rakyat biasa sebenarnya tidak terlalu peduli tentang drama politik yang berlaku setiap hari. Apa yang mereka mahu ialah kehidupan yang lebih baik. Mereka mahu gaji yang lebih tinggi. Mereka mahu kos sara hidup yang terkawal.

Mereka mahu peluang pekerjaan. Mereka mahu anak-anak mendapat pendidikan yang baik. Mereka mahu negara yang aman.

Sebab itu apabila kerajaan mengumumkan kenaikan gaji penjawat awam antara 7 hingga 15 peratus, majoriti rakyat menyambut baik keputusan tersebut. Bukan kerana mereka taksub kepada mana-mana parti politik.

Tetapi kerana mereka tahu kenaikan itu akan membantu lebih sejuta penjawat awam menghadapi tekanan ekonomi semasa. Sudah bertahun-tahun semakan gaji secara menyeluruh ditangguhkan.

Akhirnya kerajaan MADANI mengambil keputusan yang berani walaupun melibatkan implikasi kewangan yang besar.

Ironinya, ada juga pihak yang mengkritik. Jika gaji tidak naik, mereka marah. Apabila gaji naik pun mereka marah. Nampaknya yang menjadi masalah bukan polisi kerajaan, tetapi kebencian politik yang terlalu tebal.

Gaji minimum naik?

Satu lagi langkah penting ialah kenaikan kadar gaji minimum kepada RM1,700. Golongan pekerja bawahan merupakan kelompok yang paling terkesan dengan kenaikan kos sara hidup sejak beberapa tahun kebelakangan ini.

Mereka bukan golongan yang mempunyai simpanan besar. Mereka bukan pemilik syarikat. Mereka hidup dengan bergantung kepada pendapatan bulanan.

Apabila kerajaan menaikkan gaji minimum, yang mendapat manfaat ialah pekerja kilang, pekerja restoran, pengawal keselamatan, pekerja pembersihan dan jutaan pekerja lain yang selama ini bergelut dengan pendapatan rendah.

Adakah langkah ini sempurna? Sudah tentu tidak. Tetapi sekurang-kurangnya kerajaan bergerak ke hadapan.

Politik yang matang bukan mencari kesempurnaan mutlak. Politik yang matang ialah memperbaiki keadaan sedikit demi sedikit.

Antara kelemahan banyak kerajaan sebelum ini ialah mereka sering bercakap tentang rakyat tetapi gagal memahami kesusahan sebenar rakyat. Kerajaan MADANI mengambil pendekatan berbeza.

Program Payung Rahmah diperluaskan. Peruntukan ditambah. STR dan SARA dipertingkatkan sehingga mencecah RM13 bilion. Bantuan awal persekolahan diteruskan. Pelbagai bentuk subsidi bersasar diperkenalkan. Mungkin jumlah bantuan itu tidak menjadikan seseorang kaya.

Tetapi bagi keluarga yang mempunyai empat atau lima orang anak, setiap ringgit mempunyai makna yang besar. Golongan elit politik mungkin tidak memahami perkara ini.

Namun ibu bapa yang terpaksa mengira setiap sen ketika membeli barang sekolah pasti memahami nilai bantuan tersebut.

Ada satu perkara yang sering dilupakan oleh pengkritik kerajaan. Pelaburan asing tidak datang kerana slogan politik. Pelaburan datang kerana keyakinan. Pelabur tidak peduli siapa yang paling kuat menjerit di media sosial.

Mereka mahu melihat kestabilan. Mereka mahu melihat dasar yang jelas. Mereka mahu melihat kerajaan yang mampu mentadbir.

Sebab itu apabila Malaysia mencatatkan pelaburan diluluskan bernilai RM329.5 bilion, ia bukan sekadar angka untuk menghiasi laporan tahunan. Ia adalah petunjuk bahawa dunia masih melihat Malaysia sebagai destinasi yang berpotensi.

Setiap kilang baharu yang dibuka bermakna peluang pekerjaan. Setiap pelaburan baharu bermakna peluang kepada syarikat tempatan. Setiap projek baharu bermakna peluang kepada generasi muda.

Mereka yang memahami ekonomi akan melihat perkara ini sebagai kejayaan. Mereka yang hanya melihat politik pula akan terus mencari alasan untuk menafikannya.

Selama puluhan tahun, isu MA63 menjadi bahan kempen pilihan raya. Semua pihak bercakap mengenainya. Semua pihak berjanji mengenainya. Tetapi tidak banyak yang benar-benar berjaya diselesaikan.

Kerajaan MADANI berjaya menyelesaikan beberapa tuntutan utama yang telah lama dibangkitkan oleh Sabah dan Sarawak. Ini bukan soal politik. Ini soal keadilan. Ini soal menghormati semangat pembentukan Malaysia.

Apabila perkara ini berjaya dilakukan, ia menunjukkan bahawa kerajaan mempunyai kesungguhan politik untuk menyelesaikan isu yang diwarisi sejak berdekad-dekad lamanya.

Malaysia Memerlukan Kestabilan, Bukan Drama Dunia hari ini tidak stabil. Perang masih berlaku di beberapa wilayah. Ekonomi global masih rapuh. Ketegangan geopolitik semakin meningkat.

Dalam keadaan seperti ini, perkara terakhir yang diperlukan oleh Malaysia ialah ketidakstabilan politik yang berpanjangan. Kita sudah melalui pengalaman pahit apabila kerajaan bertukar-ganti dalam tempoh singkat.

Pelabur menjadi ragu-ragu. Pasaran menjadi tidak menentu. Keyakinan rakyat merosot. Sebab itu kestabilan politik mempunyai nilai yang jauh lebih besar daripada apa yang sering disedari.

Kerajaan boleh dikritik. Menteri boleh ditegur. Dasar boleh diperbahaskan. Tetapi usaha menjatuhkan kerajaan semata-mata kerana kebencian politik tidak akan menyelesaikan masalah rakyat.

Ada pihak yang terlalu sibuk mengira kelemahan kerajaan sehingga gagal melihat pencapaiannya. Mereka lebih gemar menghasilkan kandungan kemarahan daripada menawarkan penyelesaian.

Mereka lebih suka berkokok daripada bekerja. Sedangkan rakyat semakin matang. Rakyat boleh membezakan antara mereka yang benar-benar mahu membina negara dengan mereka yang hanya mahu memancing kemarahan.

Anwar Ibrahim bukan seorang pemimpin yang sempurna. Tiada pemimpin yang sempurna. Namun setakat ini beliau menunjukkan kesungguhan untuk melaksanakan reformasi, memperbaiki tadbir urus dan mengembalikan keyakinan terhadap institusi negara.

Itulah yang sepatutnya dinilai. Bukan berdasarkan jumlah kecaman di media sosial. Bukan berdasarkan jumlah video TikTok yang tular. Bukan berdasarkan jumlah slogan yang dilaungkan setiap minggu.

Sebaliknya berdasarkan hasil yang boleh dirasai rakyat. Kerana pada akhirnya, rakyat tidak makan slogan. Rakyat tidak hidup dengan propaganda. Rakyat hidup dengan pekerjaan, pendapatan, keselamatan dan harapan terhadap masa depan.

Dan setakat ini, itulah yang sedang cuba dibina oleh kerajaan MADANI. Mungkin sebab itulah sesetengah pihak semakin gelisah. Kerana apabila fakta mula bercakap, propaganda kehilangan nilainya.